anak mak....

pagi tadi, saya terima es-em-es dari bonda saya…

tadi mak dah kirim kak mah bank in duit ke akaun adik.
tengoklah dah masuk ke belum.

hati tersentuh habis! saya tak mintak. saya diam je tak bagi tahu tentang keadaan ekonomi saya. saya berjimat sesangat untuk tahankan duit yang ada padahal memang tinggal hujung-hujung helai jek. itu pun duet yang saya buat loan dengan kengkawan (terima kasih kawan).

boleh la beli tiket final kelantan – NS! [ kalau korang ade anak macam haku ni nanti, korang bagi je die makan racun tikus banyak-banyak yek!]

hujan lebat. kesilapan pun manis.

saya ada satu kisah. kisah klaaaaasik sesangat untuk masa depan anda. kisah ini harus + wajib diambil teladan oleh kaum ladies kat luar sana! haihhh……
ahad minggu sudah, saya ke rumah keluarga pakcik istiadat. mak pakcik istiadat nak buat jamuan untuk member-member sebelah-menyebelah rumah die a.k.a jiran tetangga lar gamaknye ye. lalu, pada pagi tersebut, pakcik istiadat datang menjemput saya.

dipendekkan cerita, saya pon tolon-tolon pakcik istiadat, adek bongsu beliau dan emaknye memasak. untuk rekod, adek badek pakcik istiadat ni semuanya laky. 6 orang semuanye ye. dan untuk rekod jugak, pakcik istiadat saaaaangat pandai masak. jelaslah, saya punya alasan bapak konkrit nak kahwin dengan beliau. [inche paranoid kompom kutuk attitude haku neh. dasar pompuan tak pandai masak. tapi sebuk nak berlaki dengan laky yang terer masak! cit podah! kan? kan? kan inche paranoid kan?].

kami selesai masak-masak dalam kul 1 cenggitu. pastu makan tengah hari. pastu saya bercadang untuk rehat-rehat manja jap sementara menanti orang datang. nanti nak tolon mak pakcik istiadat saya tuh serve makanan yang banyak jenis tu pulak kan. memandangkan saya betul-betul letih, saya mintak permission pakcik istiadat untuk rehat kat bilik die memandangkan saya segan nak lepak ala-ala santai kat ruang tamu. rumah die kan raaamai laky. saya pesan kat pakcik istiadat untuk call saya if tetamu dah sampai. sebaik je dapat berbaring-baring manja, saya pun TER-lelap. indah lelapku…

TAK LAMA lepas ter-lelap tuh, saya rasa sejuk yang amat sangat. saya mengesat mata dengan gaya yang comel dan manja. saya dapat dengar bunyi hujan menitis. em, patut laa sejuk…
“kat mana ni….”
dengan muke yang sepe’et,, saya terkebil-kebil tengok kiri kanan. persekitaran saya agak malap. lambat baru saya perasan lokasi saya. pastu saya carik tepon kat tepi bantal. saya tengok jam.
6.20…
what? what?? no! no! tak percayanye!!! tak nak percaya!!
saya terkulat-kulat habis. saya es-em-es pakcik istiadat, marah-marah sebab tak kejutkan saya. pakcik istiadat jawab dengan saaaaaaaangaaaat sempoi…

“mak kata takpe kalau tak kejut”

cis. cis. cis. asbestos bin hampagas betul beliau neh!
hati yang marah saya biarkan sejuk sendiri. dengan muka yang habis confident, saya keluar dari bilik. saya tengok pakcik istiadat dengan mak-nye sedang enak-enak nonton tv. saya datang dekat.

“orang dah balik ye cik..” soal saya sekadar nak tunjukkan saya ada kat situ.

“aik… da bangun…” macam haram kan ayat pakcik istiadat!

saya rasa macam nak hambek tv tuh taruh kat kepala die. tapi, saya senyum nipis jek. dan, mak pakcik istiadat ponn senyum. ish la! tak suke lar dengan senyum-senyum cenggitu. hish laa! macam nak ketuk muka sendiri dengan tutup piuk lar plak kan!

saya tak bold nama zurina sebab kawan saya tak suka publisiti. saya bold nama inche paranoid sebab die gile glamer.

kawan-kawan lelaki sepejabat dah mula kata saya ni sombong. yeke saya sombong? entahlah yek. tapi, kalau nak kata saya mula malas bergaul lebih-lebih, itu saya akui. masa beredar, pengalaman ada, maka perubahan pon berlaku. kan? kan? zurina kan?

dulu, saya takut dengan kehilangan. sangat takut yang lebih tepatnye. saya selalu dihantui gusar semedang kalau-kalau laky yang bersama dengan saya akan tinggalkan saya. sebab tu, walau saya tahu laky tu tak endahkan saya sangat, saya tak kesah. masih bersedia menunggu dia. jugak, walau saya teruk-teruk dimarahi, diherdik, saya masih elok-elok stick dengan dia. sebab saya takut dengan kehilangan.

sekarang, saya mula belajar. takpelah kalau lewat skalipun saya mentelaah syllabus ni, sekurang-kurangnya saya dah mula belajar. saya tak takut lagi dengan kehilangan. ekchely bukanlah tak takut langsung. cuma, saya main politik dengan takut saya ni. kalau sampai satu tahap saya bergaduh teruk dengan pakcik istiadat yang memungkinkan kami untuk break up, saya akan buat senyap dan bila pakcik istiadat contact balik kemudian, saya buat macam takde ape jadik. alaaa, macam mana orang lelaki tak besar-besarkan hal, macam tu laa jugak saya.

senanye, saya raaaaamai kawan laky. saya suka kawan dengan laky sebab dorang kaum yang easy going. kalau ladies kan manyak alasan. saya rase macam leceh sket. tapi saya raaaaamai gak kawan ladies. balance senanye kuantiti kawan laky gan kawan ladies saya. cuma, saya kurang gurau kasar gan ladies. saya tegur, senyum & cuit-cuit sket jek. especially kat opis. sebab dorang kan kaum yang lemah… erk?

tapi orang laky dalam ruang lingkup saya skang ni ade sket getis ar. al-kisah ade lar kawan satu opis ni hah. bila saya tegur kawan laky, die kate saya “gedix”. tak mungkin laa saya akan bersenang hati dengan apa yang die lemparkan pada saya tu kan. saya berfikir. saya pon decide lar untuk malas nak berbahek sangat bertegur sapa dengan laky dalam opis. cukup sekadar senyum jek. kata saya kepada diri saya.

sejak tu, saya memang tak pusing belakang lagi. saya cuma tegur mesra-mesra dengan perempuan semata. laky? maaf, takde dalam channel saya. unless, laky yang tak gelabah, tegur dengan cara seorang kawan, ok, saya takde masalah nak go thru dengan dia. especially kawan-kawan laky yang tak kata saya “poyo” bila tahu saya ade bf. saya tak canang. pada yang tahu, tahulah. kalau ada yang tanya siapa lelaki yang pernah hantar saya pergi & ambik balik dr opis, saya kata ‘kawan’. tapi, takkan lar dorang bebal sangat kot tak tahu istilah ‘kawan’ yang bahek hati nak hantar & ambik pegi balik opis. kan? kan? kan inche paranoid kan?

saya senang dengan keadaan saya sekarang. ada kerjaya [makcik kerani je. ngade plak nak mention kerjaya]. ada duet [time gaji 25hb jela maksudnye] dan saya ade blog sendiri untuk bebel-bebel camni. wakaka!

kisah wanita yang belum punya cahaya mata...

saya tak tau ape berlaku pada hormon air mata saya. sekarang ni senang amat nak tumpah! terjejas kewibawaan saya selaku diri saya!

Al-kisah, sabtu lepas saya menonton Idola Kecil musim 2. seronok tengok budak-budak menyanyi. dorang tak tahu pitching, kawalan nafas malahan tempo pon ade yang dorang aci redah jek unless dorang anak orang kaya pastuh mama dengan papa dorang anta gie kelas vokal. pada awal-awal cite, bukan maen hebat saya gelak kekeh-kekeh sensorang nengok macam-macam style budak-budak. disuruh joget, dorang terus bukak langkah joget. hentam jek laa lagu macam mane pon yang kua, dorang hentam dengan step dorang. sampai laa ke satu part, 30 orang terpilih untuk penilaian jadi finalis. dorang kena attend kem motivasi. kat situ, memang saya kagum dengan dorang. umur kecik tapi self confident bapak tinggi! buat group discussion dengan fasi, fasi kena diam, dengar & ikut idea dorang. time tuh, saya gelak-gelak lagi..........

tapi, tibe part nak umumkan 10 finalis dapat masuk Idola Kecil tuh, tetibe saya jadi tacing lebey! bila tengok mata dorang bergenang, saya jadik sayu! kalau pada awal ada yang datang sebab parents dorang suruh, tahu-tahu kat kem tuh, dorang buat all out sebab sendiri memang nak masuk program tu. tapi, sudahnya tak terpilih. hancur hati beb.

yang saya suka tengok dorang ni, dorang superb dalam bab control ayu depan juri. bila umumkan tak dapat masuk final, terus angguk kepala pastu turun dari stage. sampai kat luar, tengok muke mak ayah, terus nangis kat bahu mak ayah. jenuhlah si ayah nak tepuk-tepuk bahu anak lelakinya nak pujuk. jenuh jugaklah si emak usap-usap kepala anak perempuannya suruh sabar.

"its okay. i'm proud of you"

"takpe, nanti tahun depan kita datang lagi ye"

"dahlah. ni semua dugaan."

masa dengar mak ayah dorang cakap macam ni, makin hebat saya nangis woo!!! tapi, budak-budak kan.. makin dipujuk, makin hebat dorang ngongoi. dan, saya pun sama! =)

sape nak mengaku dia gay. kan?

saya renovate blog weyh! [gaya macam ade orang teruja bila saya wat renovation plak kan? dush!] saya nak buang unsur-unsur gelap dalam diri saya [poyo kedaung]. saya nak tambah lagi unsur-unsur lembut pada peribadi saya [geli bebenor gamaknye ayat haku neh]. Tapi, saya memang lembut la! mak pakcik istiadat pun cakap saya lembut! =p

saya pilih kaler ni sebab kaler ni sesuai dengan tema baru saya [tipu weyh. sebenarnye sebab sume kaler tak santek. alang-alang tu haku pilih yang less color jek]. saya buang semua info, text, gambo kat sudut tepi blog neh. menyemak je tu semua! zaman untuk show off dah berlalu! [macam keji sangat pulak ayat haku neh. lantak la!] ikutkan tadi, update blog kengkawan pon nak buang jugak. tapi, rasa macam tak meriah pulak. so, bubuh balik. [nampak sangat tak bole hidup tanpa elemen ke-kawan-an]. kekeke.

tapi saya rasa saya tak kekal lama dengan muka baru blog saya neh. sebab sekali tengok macam..mak aihh..macam....macam ape eh? em.....macam sesuatu! kan? kan? ape eh?

macam gay kot! [haku paaaaaling tak suka gay!]

topic paling boring dewasa ini!

kawan-kawan perempuan yang se-usia dengan saya di kampong, semuanya sudah menamatkan zaman bujang mereka. tinggal saya satu-satunya perempuan yang lahir pada tahun 1986 yang masih belum berkahwin. wakaka! apakah yang berlaku…..

saya mengkaji akan hal ini. melihat dari pelbagai sudut. sudut tepi, sudut tengah, sudut cerun dan juga sudut membaca. argh!! saya stress sendiri! [padahal bukannya saya mendatangkan masalah pada ketua kampong pun dengan kahwin lewat kan? saje gedik nak mengadu konon-konon saya keras hati, boyfriend berderet tapi tak kawin-kawin lagi].

bila saya selak balik buku sejarah tumbesaran saya kat kampong ni, saya mulalah menemui punca-punca kecik kenapa saya belum dipinang orang lagi!

ketama. mungkin sebab saya keluar dari kampong! saya satu-satunya gadis se-usia saya yang sambung stadi. dorang pulak, lepas spm terus kerja kat area batu pahat jugak. tak pun, sambung stpm. pastu, keje kat situ-situ jugak. tak keluar dari batu pahat langsung! mungkin bila dah takde ape nak buat, dorang pun kawin! logik tak?

kedua. mungkin sebab kekeliruan identity. wah! ni ala-ala penemuan baru jugak ni. saya cakap camtu sebab kawan-kawan kat kampong yang se-usia saya terbahagi kepada 2 kumpulan. satu kumpulan kepala sangat gila-gila. naek motor pusing kampong, cakap sesedap oren. ala-ala gerila kiri laa. satu kumpulan lagi pulak memang sopan sesangat. gadis tudung saji gitu! nenek-nenek tengok terus berebut nak buat menantu padahal anak dorang dah umur 40 lebih! saya ni pulak tak sokong gerila kiri atau pun kumpulan tudung saji. saya boleh join dua-dua! kalau saya keluar dengan gerila kiri, habis satu kampong boleh dengar suara saya. kalau saya pergi rumah kenduri & duduk sekali dengan kumpulan tudung saji, sayalah manusia tersopan abad ini! mungkin sebab tu, lelaki-lelaki tak yakin nak pilih saya sebagai isteri mereka. entah yang mana satu entah gaknye. saya pun keliru nih! logik?

ketiga. mungkin sebab mak saya tak pernah lagi bukak pintu rumah kepada mana-mana lelaki untuk menghantar keluarga mereka merisik saya. ini kenyataan. mak saya kedekut sikit nak bagi saya kat orang laen. wakaka!

masa saya tingkatan 4 dulu, ada sorang lelaki ni merisik saya kat mak. mak menjadi angry sebab dia merasakan saya gegatal suruh lelaki tu merisik saya lalu mak menjalankan tapisan halus ke atas kawan-kawan lelaki saya. apatah lagi dengan kredibiliti saya sebagai tukang masak yang hancus di dapur, mana mungkin saya kawin sekarang. kan?

akak tak kisah pun kalau akak kawin lambat dik nun!

fasha sandha jadi kahwin ke tak?

Life is getting harder!

lately neh, macam-macam benda kena buat sampaikan saya dah takde feel nak buat benda laen. badan dah makin susut. [dasar bohong neh!]. letih terkejar sana sini. sampaikan blog pon dah lame tak update coz dah lupa password. [ ekeleh, gaya macam ade pulak orang nak bebel kalau haku tak update blog kan?]

tak lama lagi nak langkah setapak lagi dengan kemajuan iaitu penambahan status. komitmen semakin makin makin bertambah! penat makin makin makin bertambah. kelapangan masa akan semakin makin semakin makin berkurangan. dem. dan yang pasti, koleksi teman lelaki akan berkurangan. arghh! boringnye! [series ayat ni ayat publisiti murahan!]

esok [sabtu] ada perkara rumit yang perlu saya lalui. rumit sebab kena mengadap orang-orang yang masih tak dapat dijangka jenis mereka. mental kena bersedia tahap tak ingat. bahasa kena hebat tahap tak ingat! itulah persediaan untuk menghadapi benda yang bernama TEMUDUGA! i hate interview.. haihh....

inche paranoid gan ahli-ahlinya apa khabar agaknya ye? saya rindu kalian [ayat gedik yang enak didengar].

giler ah! tajuk kepoh tahap gaban.